Δ Η Μ Ο Σ . Α Ι Γ Ι Ν Α Σ

Γραφείο Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων

Επικοινωνία

2 Σχόλια

  1. Μαρία Κοζύρη

    Γειά σας και καλή χρονιά! Είμαι δημοσιογράφος καικλύπτωτο Πειριαϊκό ρεποτ\ρτάζ για τις εφημερίδες «Αυριανή» κα騻Αυριανήτης Κυριακής». Είναι έυκολο να μου στέλνετε τα δελτία τύπου του δήμου προκειμένου να τα περιλαμβάνω στην ύλη προς δημοσίευση;

  2. ΑΙΓΙΝΑ-ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

    TOΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ,

    ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ – ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ

    ΜΑΙΟΣ 1996

    Πρόλογος

    Όλοι δεχόμαστε πως κάθε εργασία που φέρει την υπογραφή των νέων ανθρώπων είναι δημιουργική και δεν μπορεί παρά να χαίρει της εκτιμήσεως μας. Έτσι λοιπόν κι εμείς, ως μαθητές του Καποδιστριακού – Γενικού Λυκείου Αίγινας πήραμε την πρωτοβουλία να κάνουμε γνωστή σε όλους την τοπική μας ιστορία. Αλήθεια, πόσοι από εμάς την γνωρίζουμε;

    Κι όμως, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε γνώση της ιστορίας του τόπου μας διότι διαφορετικά χάνουμε την ταυτότητα μας και βαδίζουμε σ’ ένα υποτιθέμενο γνωστό αλλά ουσιαστικά άγνωστο κόσμο. Μόνο αν γνωρίσουμε καλά το νησί μας, θα μπορέσουμε να ευαισθητοποιηθούμε γι’ αυτό, να το αγαπήσουμε αληθινά και να εργαστούμε όλοι μας για την καλύτερη-δυνατή ανάπτυξή του. Η πνευματική καλλιέργεια ενός ανθρώπου δεν είναι κάτι που αιωρείται ή που αποκτάται σε μια τυχαία στιγμή αλλά έχει κάποιες βάσεις. Οι βάσεις αυτές λοιπόν είναι η καλή γνώση της τοπικής μας ιστορίας. Άλλωστε μ’ αυτές τις γνώσεις μας θα μπορούμε να διασώσουμε και να φυλάξουμε την ιστορική και αρχιτεκτονική μας κληρονομιά. Καθώς υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος κρυμμένος πίσω από τις πέτρες κατ πίσω από τις σελίδες ορισμένων βιβλίων.

    Στην εργασία μας αυτή λοιπόν, στηριχτήκαμε πάνω σε στοιχεία που ήδη έχουν γίνει γνωστά από μελέτες σημαντικών προσώπων που ζουν στην Αίγινα αλλά και στις δικές μας δυνάμεις, στις δικές Μας προσπάθειες να φανερώσουμε το μεγαλείο, και την ομορφιά του νησιού μας. Εξάλλου, η μάθηση δεν είναι αποστήθιση διαφόρων εννοιών αλλά και έρευνα. Έρευνα που οδηγεί στην ανακάλυψη καινούργιων πραγμάτων και νέων ιδεών. Καλά αποτελέσματα όμως θα υπάρξουν μόνο με την άμεση συνεργασία εκπαιδευτικών και μαθητών και με την ανταλλαγή γνώσεων. Τελικά θα πρέπει να διαλυθεί ο μύθος που θεωρεί τους νέους του σήμερα ανεύθυνους και χωρίς θέληση για εργασία και δημιουργία.

    Κι εμείς αποδείξαμε ότι με τη θέληση όλα είναι δυνατά. Καταβάλαμε μεγάλες προσπάθειες που διήρκεσαν μια ολόκληρη σχολική χρονιά για να συγκεντρωθούν όλα εκείνα τα στοιχεία που σε λίγο θ’ ακούσετε. Η ομάδα της τοπικής ιστορίας στηρίχθηκε αρχικά στα διάφορα βιβλία που έχουν ως θέμα τους την Αίγινα π.χ. τα βιβλία της κας Κουλικούρδη. Η βιβλιογραφία λοιπόν, μας στήριξε στα πρώτα μας βήματα. Στη συνέχεια άρχισε η έρευνα για κάποιες επιστολές ιστορικού περιεχομένου και για κάποια άλλα κείμενα που θα έριχναν φως στις προσπάθειες μας. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι συζητήσεις με τοπικούς φορείς, αρχιτέκτονες και ιστορικούς, απ’ τους οποίους πήραμε πολλά στοιχεία για να συνεχίσουμε το έργο μας.

    θα μπορούσαμε επίσης να πούμε, ότι ήταν μια απ’ τις σπάνιες φορές που εμείς ως μαθητές λειτουργήσαμε ομαδικά με ανταλλαγές πληροφοριών και απόψεων, με τακτικές συναντήσεις καθώς και με ορισμένες συγκρούσεις που ενδεχομένως υπήρξαν. Σαν μια μικρή δημοσιογραφική ομάδα «ξεχυθήκαμε» στους δρόμους της Αίγινας, φωτογραφήσαμε τα ιστορικού ενδιαφέροντος κτίρια και πραγματικά απολαύσαμε κι εμείς οι ίδιοι τις ομορφιές του νησιού μας. Καθένας έδωσε ολόκληρο τον εαυτό του γι’ αυτή την εργασία. Άλλος ασχολήθηκε με το σχέδιο, άλλος με τη φωτογράφηση και κάποιοι άλλοι με την οργάνωση θεατρικής ομάδας η οποία στηριζόμενη σε κάποιες επιστολές της Καποδιστριακής εποχής, δημιούργησε τους διαλόγους, σκηνοθέτησε κι ερμήνευσε ένα μέρος της ζωής και του έργου του Ιωάννη Καποδίστρια,

    Τα επιμέρους θέματα με τα οποία ασχοληθήκαμε έχουν σχέση με την τοπική ιστορία της Αίγινας την εποχή του Καποδίστρια και την επαναστατική περίοδο. Η συμμετοχή της Αίγινας στην Ελληνική επανάσταση ήταν σημαντική και γι’ αυτό άλλωστε εργαστήκαμε πάνω σ’αυτό το θέμα με μεγάλο ζήλο. Ο Καποδίστριας και η παραμονή του στην Αίγινα ήταν επίσης ένα άλλο θέμα με το οποίο ασχοληθήκαμε καθώς και με την οικονομία, την παραγωγή, την τυπογραφία και την δημογραφία κατά την Καποδιστριακή εποχή. Στη συνέχεια επικεντρώσαμε το ενδιαφέρον μας στην Λειτουργία του Καποδιστριακού ορφανοτροφείου και διδακτηρίου, στην εκπαιδευτική πολιτική του Καποδίστρια καθώς και στην αρχιτεκτονική του νησιού και τον εντοπισμό των κτισμάτων.

    Σίγουρα, η συμμετοχή μας στην ομάδα αυτή δεν μας προσέφερε μόνο γνώσεις. Όλοι μας αισθανόμαστε περήφανοι γι’ αυτή την προσπάθεια μας και όλοι πιστεύουμε ότι η χρονιά που πέρασε μας άφησε πάρα πολλές χρήσιμες εμπειρίες. Το να συνυπάρχεις σε μια ομάδα δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο, εμείς όμως που το ζήσαμε, αναγνωρίζουμε πλέον την αξία της ομαδικότητας.

    Ελπίζουμε ν’ αναγνωρίσετε κι εσείς την προσπάθειά μας.

    Οι επαναστατικές κινήσεις στην Αίγινα στις αρχές της επαναστάσεως και μετά το 1821

    (οργάνωση – πρόσωπα – πρωτεργάτες – γεγονότα – σχέσεις με άλλα κέντρα κ.α.)

    Αναφορά δράσης του πλοίου «Αλέξανδρος» του Χατζή Αλεξανδρή (βιβλίο κας Γ. Κουλικούρδη)

    Κατά την επανάσταση του 1821 η Αίγινα εξαιτίας της σημαντικής της γεωγραφικής θέσης έπαιξε έναν πολύπλευρο ρόλο. Στάθηκε ο συγκοινωνιακός κόμβος ανάμεσα σε Αττική, Πελοπόννησο και Κυκλάδες. Σε μια εποχή που οι δρόμοι της στεριάς ήταν κλειστοί κι επικίνδυνοι, η μεταφορά στρατευμάτων κι εφοδίων γινόταν απ’ το θαλασσινό δρόμο του Σαρωνικού, που ήταν συντομότερος κι ασφαλέστερος με πέρασμα πάντα την Αίγινα, η οποία μ’ αυτόν τον τρόπο έγινε βάση ανεφοδιασμού και μεταφορών, ιδίως στα 1826 και 1827, οπότε το νησί στάθηκε το κέντρο για την οργάνωση και την ενίσχυση των επιχειρήσεων στην Αττική και αργότερα στη Δυτική Στερεά Ελλάδα.

    Εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης και της κάλυψης της από τους στόλους της Ύδρας, των Σπετσών, αργότερα και των Ψαρών, έγινε η Αίγινα απ’ την αρχή της επανάστασης, καταφύγιο χιλιάδων προσφύγων από όλες τις άλλες ελληνικές περιοχές.

    Μετά την καταστροφή των Ψαρών (1825) εγκαταστάθηκε στην Αίγινα η επιτροπή και το μεγαλύτερο μέρος των Ψαριανών. Η Αίγινα έγινε έτσι το κέντρο της πολιτικής, εμπορικής και πολεμικής τους δράσης και η βάση του στόλου τους.

    Η Αίγινα έγινε ακόμα το κέντρο των ευρωπαϊκών επεμβάσεων και ανταγωνισμών, ιδίως μετά την εγκατάσταση της ελληνικής κυβέρνησης. Στο μεγάλο όρμο του Μαραθώνα αγκυροβολούσαν τα ευρωπαϊκά εμπορικά και πολεμικά πλοία. Κάποιοι φιλικοί ταξίδευαν εκεί για εμπόριο και για προπαγάνδα.

    Το λιμάνι της Αίγινας στις αρχές του αιώνα μας. (Φωτογραφία από το αρχείο του Δημήτρη Μωραίτη).

    Στην επανάσταση πήραν μέρος πολλοί Αιγινήτες. Πολέμησαν στο Χάνι της Γραβιάς, στη μάχη του Αγινορίου, στο Φάληρο, βοήθησαν στον ανεφοδιασμό της Ακρόπολης με το Φαβιέρο καθώς και το Μοναστήρι της Χρυσολεόντισσας συμμετείχε δίνοντας πολλά χρήματα και τρόφιμα για τον αγώνα.

    Η οικονομική άνθιση που παρουσίασε η Αίγινα στις παραμονές του ξεσηκωμού του 1821 είναι ένα φαινόμενο, το οποίο παρατηρήθηκε και στα άλλα νησιά, όπως στην Ύδρα, στον Πόρο, στις Σπέτσες, στα Ψαρά κ.α. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν όλα τα νησιά αυτά, κατά την έκρηξη της επανάστασης μ’ έναν αξιόλογο και αξιόμαχο στόλο, (ο οποίος, όταν χρειάστηκε μετατράπηκε σε δραστικό πολεμικό όπλο κατά των τυράννων κι έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη νικηφόρο έκβαση του κατά θάλασσα πολέμου.

    Κατά τον Α. Λιγνό, που με πολλή εμβρύθεια και ιδιαίτερη προσοχή, μελέτησε τη συνεισφορά των νησιών του Αργοσαρωνικού στον αγώνα, η Αίγινα στις παραμονές του 1821 διέθετε 68 σκάφη.

    Στις 23 Μαρτίου 1821 η Αίγινα επαναστάτησε εναντίον των Τούρκων συγχρόνως με τον Πόρο και τη Σαλαμίνα, ακολουθώντας το Παράδειγμα των Σπετσών.

    Ο προύχοντας της Αίγινας Μάρκελλος έστειλε στην Κάρυστο ένα πολεμικό βρίκι με το οποίο οι Αιγινήτες άρπαξαν μερικά τηλεβόλα από την παραλία της Καρύστου κι επέστρεψαν στο νησί τους. Αυτά τα τηλεβόλα χρησιμοποιήθηκαν στην πολιορκία του Ακροκορίνθου. Αρχηγοί της Αίγινας εκείνη την εποχή ήταν ο Σπύρος Μάρκελλος και ο Γιώργος Λογιωτατίδης, οι οποίοι συγκροτούσαν το στρατό τους με δικά τους έξοδα.

    Στη μάχη του Φαλήρου, αρχηγοί των Αιγινητών πολεμιστών, ήταν τ’ αδέλφια Τσελεπή, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν απ’ τους Τούρκους. Κατά τον ανεφοδιασμό της Ακρόπολης της Αθήνας απ’ το Φαβιέρο, οι Αιγινήτες πολέμησαν κάτω απ’ τους αρχηγούς τους Κώστα Λιούργο, Μούρτζη και Λαλαούνη.

    Στην Κόρινθο οι Αιγινήτες τάχθηκαν στις διαταγές του Αναγνώστη Πετιμεζά και άλλοι υπό τον Δ. Υψηλάντη και εξεστράτευσαν στο μοναστήρι της Φανερωμένης κι εναντίον των πασάδων Ομέρ Βρυώνη και Μεχμέτ, που το 1821 είχαν εισβάλλει στην Α. Ελλάδα. Τον επόμενο χρόνο, 1826 – 28 Ιουλίου βοήθησαν και οι Αιγινήτες στην καταστροφή της δεύτερης φάλαγγας του Δράμαλη στη νικηφόρα μάχη του Αγινορίου και των Δερβενακίων. Σε αυτή τη μάχη διακρίθηκαν οι Αιγινήτες Λαλαουνης, Κάτσας, Σώρρος, Μούρτζινος, Λυκούρης, οι αδελφοί Καρύδη (Τσελέπηδες) και πολλοί άλλοι.

    Μετά οι Αιγινήτες πήραν μέρος στη μάχη της Αγ. Μαρίνας και της Στυλίδας υπό τις διαταγές του Νικηταρά, ενώ στη μάχη στο Αγινόρι πολέμησαν με αρχηγό το Γεώργιο Λύκο.

    Αιγηνήτες πολέμησαν ακόμη, παίρνοντας μέρος στην εκστρατεία της Αθήνας, το 1826, στο πλευρό του αρχιστράτηγου Καραϊσκάκη στην οποία διακρίθηκαν. Στην άτυχη μάχη του Ανάλατου, ανάμεσα στους αιχμαλώτους περιλαμβανόταν κι ο Αιγινήτης Τσελεπής που εκτελέστηκε μαζί με όλους τους αιχμαλώτους μετά από διαταγή του Κουταχή.

    Στις 21 Δεκεμβρίου του 1826 ο Κέιντεκ έφτασε στην Αίγινα και αφού επισκέπτηκε την εκεί βουλή σε συνεδρία, προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να πληροφορηθεί τι κεφάλαια, χρειάζονταν οι Έλληνες για να ιδρυθεί τακτικός στρατός.

    Ακόμα η Αίγινα στις διάφορες κρίσιμες ιστορικές φάσεις του τόπου μας, χρησίμευε ως καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού.

    Στα χρόνια της επανάστασης του 21, η Αίγινα έγινε τόπος συγκέντρωσης πλουσίων οικογενειών, πολιτικών, στρατιωτικών και πνευματικών προσωπικοτήτων.

    Κατά την περίοδο 1821 με 1828 κατοικούσαν την Αίγινα οικογένειες: Ζαχαρίτσα, Καλιφρονά, Χαλκοκονδύλη, οι Φίλιππος Ιωάννου, Σπυρίδων Τρικούπης, Χρ. Κλωνάρης, Μάρκος Δραγούμης, οι αδελφοί Νικήτας και Παναγιώτης Σπακόπουλοι, ο Ικέσιος, ο Βενιαμίν Λέσβιος, ο Μαυροκορδάτος, ο Πετρόμπεης, ο Κανάρης, ο Γεώργιος Φίνλεϋ και πολλοί άλλοι.

    Επίσης η Αίγινα δέχτηκε ομαδικά το 1824, τη μεγάλη κοινότητα των Ψαριανών, μετά το ολοκαύτωμα του νησιού τους. Οι Ψαριανοί συγκρότησαν μια δραστήρια και οικονομικά εύρωστη παροικία. Επίσης καταδίωξαν αποτελεσματικά την πειρατεία και με τα πλοία τους πήραν ενεργά μέρος στον αγώνα.

    Άλλοι σημαντικοί Αιγινήτες αγωνιστές είναι οι εξής:

    Βελισάριος Αιγινήτης: πολέμησε στην Εύβοια και στην πολιορκία της Άμφισσας το 1824.

    Παναγιώτης Αιγινήτης: Πλοίαρχος και ιδιοκτήτης του σκάφους «Ασώματος». Συμμετείχε σε πολλές ναυμαχίες.

    Χρήστος Αιγινήτης: Πολέμησε κατά της στρατιάς του Κιουταχή (1826).

    Ακόμα φαίνεται πως η πειρατεία άνθιζε στην Αίγινα, στην οποία λειτουργούσε σε πλήρη δράση σημαντικό ορμητήριο των πειρατών. Μάλιστα τον Ιούνιο του 1826, ο Δεριγνύ αποβίβασε στην Αίγινα αιφνιδιαστικά ναυτικά αγήματα και κατάφερε να ξεριζώσει ένα επικίνδυνο άντρο πειρατών, που δρούσε στο νησί.

    Η Παλιαχώρα, πρωτεύουσα της Αίγινας από τον 10ο ως τις αρχές του 19ου αι μ.Χ.

    Στην Παλιαχώρα κατάφευγαν οι Αιγινήτες όταν κινδύνευαν απο τους πειρατές.

    Μερικοί από τους Αιγινήτες ναυτικούς που πήραν μέρος στον αγώνα ήταν οι εξής:

    Γ. Καλαμαράς, Σ. Γιαννούλης, Μ. Χελιώτης, Στ. Μούρτζης, Στ. Μπόγρης, Ελ. Χελιώτης, Ιωαν. Μουτσάτσος, Δ. Μαυρέας, Θ. Χελιώτης, Δ. Καλαμαράς, Γ. Βέσης, Στ. Ψευτοσταμάτης κ ά.

    ΣΠΙΤΙΑ ΟΠΟΥ ΔΙΕΜΕΝΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ.

    Από τα πιο παλιά σπίτια στην Αίγινα, που έμεινε ο Καποδίστριας κατά το 1828.

    Η Περιβόλα, έπαυλη του Γ. Βούλγαρη, όπου έμεινε για λίγο διάστημα ο Καποδίστριας στα 1828 και έπειτα ο Θ. Βαλιάνος. Στην περιοχή γύρω φυτεύτηκε η πατάτα (Φωτογρ. Δημήτρη Μωραΐτη).

    Σπίτι Σ. Τρικούπη (σήμερα Φλώρου) (φωτ. Γ. Σακκιώτη)

    Σ’ αυτό το σπίτι ο Σπ. Τρικούπης έγραψε την Ιστορία της Επανάστασης. Και εδώ πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Χαρίλαος Τρικούπης.

    Σπίτι Κοντοσταύλου (φωτ. Γ. Σακκιώτη).

    Από τα πολυτελέστερα σπίτια της Αίγινας επί Καποδίστρια

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

    Γ. Κουλικούρδη – Σ. Ν. Αλεξίου: ΑΙΓΙΝΑ (Οδηγός για την ιστορία και τα μνημεία της).

    Γ. Κουλικούρδη: ΑΙΓΙΝΑ Ι.

    Κ. Σταμάτη: ΑΙΓΙΝΑ (Ιστορία – Πολιτισμός}.

    Γ. Κουλικούρδη: Ο «Αλέξανδρος» του Χατζή Αλεξανδρή.

    Κοττάκη Μaρία – Κουνάδη Μαρία – Κουτσονίκος Νίκος

    Η προσωπικότητα του Καποδίστρια

    Ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μετά απελευθερωτικές μορφές του Αγώνα, ίσως και η μεγαλύτερη. Προικισμένος με έξοχα διανοητικά και πνευματικά χαρίσματα συνέβαλε τα μέγιστα στη διασφάλιση της ελευθερίας και στη διοργάνωση της Ελεύθερης Ελλάδας. Ήταν ένας άνθρωπος με πολλές αρετές που φανερώνονται σε πολλά περιστατικά της ζωής του. Η μετριοπάθεια, η ταπεινοφροσύνη, η ανεξικακία, η συγχωρητικότητα, η ανιδιοτέλεια, η αφιλοχρηματία, η ευψυχία, η καρτερία, η δικαιοσύνη, η γενναιοψυχία, η αυταπάρνηση και η μέχρι θανάτου αυτοθυσία. Ίσως γι’ αυτό κάθε φορά που τον καλούσε ο τσάρος για να τον τιμήσει με κάποιο παράσημο ή αξίωμα έκρινε τον εαυτό του ακατάλληλο, ή ότι δεν διέθετε τα απαιτούμενα προσόντα.

    Η ζωή της πολυτέλειας και του πλούτου στην οποία ήταν υποχρεωμένος να ζει, οι τιμές και η δόξα, τα παράσημα, άφηναν ασυγκίνητο τον κατά βάθος ασκητικό χαρακτήρα του Καποδίστρια. Κατά τη διάρκεια μάλιστα περιπάτου του στους αγρούς της Κέρκυρας είπε χαρακτηριστικά όταν αντίκρισε ένα αγριολούλουδο: «Βλέπεις φίλε μου αυτό το ταπεινό λουλούδι; Έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όλα τα παράσημα και τις διακρίσεις που έχω. Η απλότητα και η αγνότητα της ζωής είναι για μένα τα καλύτερα παράσημα. Η εξοχή είναι η τροφός όλων αυτών των αρετών, αλλά οι πόλεις τις αδυνατίζουν και το περιβάλλον των ανακτορικών αυλών τις εξαφανίζει. Ευτυχής εκείνος που μπορεί να καλλιεργεί τον μικρό του αγρό, να αναπαύεται στη σκιά των δένδρων του μικρού του κήπου, να δροσίζεται από την πηγή που αναβλύζει στο μικρό βασίλειό του. Ελπίζω τις τελευταίες ημέρες της ζωής μου να τις περάσω σε ένα τέτοιο κήπο».

    Γεννιέται όμως εδώ το ερώτημα. Πώς αυτή η αγνή και ευαίσθητη ψυχή υπήρξε μια τόσο σπουδαία πολιτική μορφή.

    Οι αιτίες τις επιτυχίας του ήταν πολλές. Η διαύγεια του νου και η ευστροφία του, αλλά και η ικανότητά του να παίρνει γρήγορες αποφάσεις. Η απόλυτη τιμιότητά του που γεννούσε την εμπιστοσύνη ακόμη και στους αντιπάλους του, η αφοσίωση στο έργο του, η θέλησή του και η ενεργητικότητα του. Άλλωστε μοναδικό εμπόδιο στη σταδιοδρομία του στη Ρωσία, που ήταν ούτως ή άλλως λαμπρή, στάθηκε η ακοίμητη αγάπη του για την πατρίδα. Είχε μέγιστη διπλωματική αλλά όχι και διοικητική πείρα. Ίσως γι’ αυτό είχε και αποτυχίες. Ωστόσο είχε ξεκάθαρη συνείδηση της αποτυχίας του και δεν την ονόμαζε τελική.

    Στον αγώνα του για την επίτευξη των ιδανικών του ήρθε σε σύγκρουση με τους αγωνιστές που αντιπροσώπευαν ένα διαφορετικό κόσμο. Παρόλα αυτά, σχεδόν μόνος μέσα στον κόσμο το δικό του, λεπτός, φιλάσθενος, αμίλητος με το μελαγχολικό του βλέμμα στημένο σ’ ένα μακρινό ιδανικό, συνέχιζε να πορεύεται προς τη θυσία.

    Ο Καποδίστριας με τα λιγοστά χρήματα, την κακή κατάσταση της υγείας του, την αγάπη της μελέτης και της μοναξιάς απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις. Μόνο στον καγκελάριο πήγαινε τις Κυριακές ή στον τσάρο για εργασία. Φιλίες στην Πετρούπολη είχε μόνο ελληνικές οικογένειες καθώς και την οικογένεια Στούρτζα. Τον περισσότερο χρόνο του τον πέρναγε διαβάζοντας διάφορα βιβλία που δανειζόταν. Η υγεία του όμως κλονίσθηκε και οι γιατροί του συνέστησαν να πάει σε άλλες χώρες. Ο ίδιος προτίμησε να πάει στη Βιέννη, όπου συνέχισε την ίδια μοναχική ζωή. Γνωριμίες δεν έκανε παρά μόνο με Ρώσους ή Έλληνες ταξιδιώτες στη Βιέννη. Παρόλη όμως την απλότητά του, ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε δημόσιο πρόσωπο.

    Ξεκίνησε το δημόσιο βίο του ως έκτακτος επίτροπος της κυβέρνησης στα Νησιά και έπειτα ως υπουργός της εκτελεστικής εργασίας σ’ όλους τους κλάδους της διοικήσεως και τελικά ως γραμματέας της επικρατείας των εξωτερικών, των ναυτικών και του εμπορίου.

    Οι σχέσεις του με τους Έλληνες της Ηπείρου, της Πελοποννήσου και του Αιγαίου χαρακτηρίζονται από την προσπάθειά του να υπηρετεί ταυτόχρονα την πατρίδα του και την Ρωσία. Βασικός του στόχος ήταν να προφυλάξει τους Έλληνες από τους πειρασμούς της Γαλλικής πολιτικής. Διέγειρε την χριστιανική ψυχή των αρχηγών της Ελλάδας και τα έμφυτα αισθήματά τους, πείθοντάς τους ότι μόνο η Ρωσία ήθελε και μπορούσε να τους βοηθήσει.

    Υπό τη διοίκηση του τσάρου απέκτησε μεγάλη δραστηριότητα και η δράση του γραφείου του οδήγησαν πολλούς διπλωμάτες παλαιότερους απ’ αυτόν να επιζητούν την θέση του. Οι αντίζηλοί του είχαν μεγαλύτερους βαθμούς από τον Καποδίστρια αλλά ο Αυτοκράτορας προτίμησε τη προθυμία και το ζήλο του. Λόγω της προόδου του γραφείου του, ο τσάρος πιστεύοντας στην αξία και τις ικανότητες του Καποδίστρια του ανέθεσε μεγάλη αποστολή στην Ελβετία. Ο Καποδίστριας όμως εξέφρασε τις αμφιβολίες του για την ικανότητα του να πραγματοποιήσει τόσο σημαντικό έργο. Παρόλα αυτά δέχτηκε την πρόταση του τσάρου. Στην Ελβετία χρειάστηκε να πάρει άμεσες αποφάσεις και μάλιστα παραβίασε τις εντολές του τσάρου. Επιφανειακά οι πράξεις του φάνηκαν λανθασμένες και ο Αυτοκράτορας δυσανασχέτησε. Αργότερα όμως κατάλαβε πως πίσω από την απατηλή αυτή επίφαση ο Καποδίστριας είχε πάρει μια ακόμη έξυπνη διπλωματική πρωτοβουλία.

    Λόγω λοιπόν της έξοχης διπλωματικής πορείας του Καποδίστρια ο Αλέξανδρος τον τίμησε με το παράσημο του Αγίου Βλαδημήρου Β’ τάξεως. Άλλωστε ο Καποδίστριας και ο τσάρος είχαν τις ίδιες αρχές και συναισθήματα. Αγάπαγαν και οι δυο τη Δημοκρατία και ήθελαν να την σώσουν από το Γαλλικό Δεσποτισμό. Ο έξυπνος αυτός διπλωμάτης εκμεταλλευόμενος έξυπνα την εμπιστοσύνη του τσάρου έθεσε το θέμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στον Εύξεινο και άλλα πολλά θέματα για το καλό της Ελλάδας.

    Αργότερα ο Καποδίστριας έπρεπε να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τον Ρωσικό στρατό κατά την αποχώρησή του από τα νησιά ή αν θα παραμείνει στην πατρίδα. Προτίμησε το δεύτερο, αλλά εξέφρασε στο τσάρο την παντοτινή αγάπη και σεβασμό στο πρόσωπό του.

    Στην Ελλάδα ως κυβερνήτης πλέον, συνάντησε δυσκολίες που κατάφερε να τις ξεπερνάει. Δεχόταν αρνητικές επικρίσεις, παρόλα αυτά ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Ούτε ο φόβος των μηχανορραφιών και των ραδιούργων, ούτε οι συκοφαντικές στήλες των εφημερίδων δεν μπορούν να με αποπροσανατολίσουν από την πορεία που χάραξα στη ζωή μου. Ας λένε και ας γράφουν ό,τι θέλουν. Θα έρθει όμως κάποτε ο καιρός που οι άνθρωποι θα κρίνονται όχι σύμφωνα με όσα λέγονται ή γράφονται για τις πράξεις τους, αλλά από τις ίδιες τις πράξεις τους. Έχοντας αυτή την πίστη ως αξίωμα έζησα στον κόσμο με θεμέλιο αυτές τις πνευματικές αρχές ως τώρα που βρίσκομαι στη δύση της ζωής μου και νιώθω ευχαριστημένος γι’ αυτό. Μου είναι αδύνατο να αλλάξω τώρα. Θα συνεχίζω να εκπληρώ πάντοτε το χρέος μου, χωρίς να νοιάζομαι για τον εαυτό μου και ας γίνει ό,τι γίνει».

    Πράγματι ο Καποδίστριας προέβλεψε σωστά για μια ακόμη φορά. Σήμερα τον κρίνουμε όλοι εμείς από τις πράξεις του και κατανοούμε τις αποφάσεις του. Νιώθουμε θαυμασμό και απέραντο σεβασμό στο πρόσωπό του και αναγνωρίζουμε το έργο του και τη θυσία του.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

    Ελένης Κούκου, Ιωάννης Καποδίστριας. Ο άνθρωπος – ο αγωνιστής.

    Ιωάννη Καποδίστρια, Απομνημονεύματα.

    Μαρία Αντωνίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: